Toespraak

Toespraak: Wij werden geroepen

indie-veteranen-leggen-een-krans-bij-het-monument-voor-de-1ste-divisie-7-december-die-werd-ingezet-tijdens-de-politioneleElk jaar opnieuw klinkt het weer: “Wij werden geroepen.”

In de lente van uw leven werd u geroepen. U was amper twintig jaar oud. U gaf gehoor aan deze oproep en begaf zich in een avontuur wat veel van uw toekomstige leven zou inkleuren. Een rijk palet met zachte en harde tonen, met lichte en donkere tinten.

In de zomer van uw leven werd u ook geroepen. U werd geroepen door partner, collega’s, wellicht door één van uw kinderen. U beantwoordde ook die oproepen. U was wellicht een goed ouder, betrouwbaar werknemer, geslaagd ondernemer of bleef een bevlogen militair.

Vandaag werd u weer geroepen. U kreeg een uitnodiging. Wellicht hoorde u die zachte verre stem, zacht in uzelf: “Laat ik nog een laatste keer gaan.” Om de verhalen levend te houden. En de ervaringen en belevenissen, die met het heengaan van uw vrienden naar de achtergrond vervagen, opnieuw in te kleuren. De herinneringen aan degenen die hier nu niet kunnen zijn levend te houden.

Vorige week zondag was ik samen met Noor, zoon Moos en dochter Lola naar het strand. Bij Castricum aan Zee schreven we onze namen in het zand. De zee kwam. En de zee nam. Nam onze namen weg om plaats te maken voor talloze andere namen die daar op dat strand geschreven zullen worden.

U bent nu aanbeland in de winter van uw leven. Ook uw herinneringen, ervaringen en belevenissen zullen met uw heengaan naar de achtergrond vervagen. We kunnen vandaag niet het hele verhaal reconstrueren van wat daar op die verre plek gebeurde.

Maar … Dat willen en proberen we vandaag wel. We denken aan hen. Zij zijn voor altijd in ons hart. En de verhalen vertellen wij vandaag ook weer aan elkaar. U bent voor het levend houden van deze herinnering in diepste zin afhankelijk van degenen die op de getijden ons nakomen.

Vandaag wordt er weer geroepen. Jonge mannen en vrouwen staan klaar om gehoor te geven aan deze oproep. De West, De Oost, Mali, Afghanistan en Irak. Met het vervagen van uw verhalen, dringen zich nieuwe verhalen op de voorgrond. Met de komst van andere missies krijgt het verhaal van uw, onze, uitzendingen nieuwe kleuren en een nieuwe vorm.

Net zoals het strand met onze namen. Het komen en gaan van de getijden wist langzaam de letters uit waarmee onze verhalen stonden geschreven. Uw dierbare verhaal maakt plaats voor andere dierbare verhalen. Wij willen niet vergeten. En toch … We zijn mens.

Zolang we onze verhalen vertellen, zullen anderen luisteren. Zij nemen uw verhaal in het hart met zich mee. Ons roepen zal worden gehoord en onze verhalen zullen worden begrepen. Gehoord en begrepen door de anderen die u bent voorgegaan.

 

Nawoord

Met het vertellen van de verhalen, schreven we hun namen in het zand. Nu staan we daar op het strand. We kijken en verlangen naar de eindeloze zee.

 

ZEE.

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
‘k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luisteren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

Toon Hermans.

 

Ik hoop dat u met vrede in uw hart uw weg vervolgen kan.