Geen categorie

Soms is zien voldoende

Vorige week maandag zat ik met Moshe en Snoes aan het ontbijt. Niet in deze wereld, maar in de virtuele wereld. En omdat de verbinding met het internet op mijn kamer niet toereikend was, zat ik in de Dutch Corner (Camp Stephan, Erbil, Irak). Naast mij waren de snipers bezig met een briefing.

Moshe was net begonnen aan zijn boterham met jam en Snoes liet haar nieuwe koptelefoon zien. Moshe zou ‘s middags bij Sepp gaan spelen. Het was bijna net zoals thuis. En ik realiseerde dat het leven, net zoals hier, gewoon doorgaat.

Tussen het eten van het ontbijt door, wisselden we wat woorden. Er hoefde niet zo nodig gepraat te worden. Aandacht voor elkaar wisselden zich af met aandacht voor het eten. Dat had voor mij iets goeds.

Veel gesprekken in de virtuele wereld bestaan hier voor mij uit een waterval aan vragen. De ander en ook ik willen alles van elkaar weten. “Wat heb je vandaag gedaan?” “Hoe was het weekend?” of de uitermate moeilijke en soms ergerlijke vraag: “Hoe is het met je?” Daar maak ik me ook vaak schuldig aan.

Die ochtend was dit even voldoende. Over de fruit loops met yoghurt kijken hoe Snoes de korsten van haar boterham haalde. Daar had ik even behoefte aan. Zonder mijn vragen, zonder mijn antwoorden, het leven gaat gewoon door. Noor, Moshe en Snoes vinden hun eigen groef. Het gaat goed met ze.

Soms is zien voldoende.