Geen categorie

Stoeien doet ook pijn

Twee weken geleden was ik te gast bij de jiu jitsu les. Een mooi initiatief van Rory (MP) en Erik (J2) hier op het kamp in Irak. In het verleden heb ik op een blauwe maandag wel eens wat aan vechtsport gedaan. Boksen en tai chi kenpo.

Bij jiu jitsu staan niet het stoten en afweren centraal, maar het beetpakken en het grondgevecht. Het lijkt een beetje op worstelen en het bracht mij direct weer terug bij het stoeien op de basisschool en bij mij thuis, toen ik jong was. Stoeien met klasgenootjes, mijn broers, zussen en met mijn vader. Op een bijzondere manier intiem en uitdagend.

Stoeien vindt plaats op het grensvlak van spel en bittere ernst. En wanneer het gaat om stoeien, hoor ik mijn moeder al uit de keuken roepen: “Dat wordt weer huilen!”. Ja, Soms loopt wat begon als spel uit op verdriet en verlies.

“Iemand toelaten in je leven, betekent hem of haar toestemming geven je te kwetsen”- Heleen van Royen.

Zo gaat het in het leven ook. Als ik met liefde naar Moos en Lola kijk, dan weet ik dat zij mij, en ik hen, op een zeker moment in het leven pijn zullen doen, of teleur zullen stellen. Maar dat mag nooit ten koste gaan van het spel dat wij met elkaar spelen en het plezier dat we aan elkaar beleven.

In het stoeien met elkaar, fysiek of met woorden, zoeken we grenzen op. Leren we elkaar en ook onszelf kennen. Vinden we onze plek in de groep. Krijgen we de vaardigheden onder de knie die nodig zijn in het sociale leven.

Soms moet er wat geworsteld, gestoeid of gevochten worden in het leven, voordat zaken weer op hun plek vallen.