Geen categorie

Vrede voor anderen, begint bij vrede in je eigen hart

Mijn zoon Moos (6 jaar) vroeg mij een jaar geleden: “Wat doen soldaten?” Lastige vraag. Zijn mijn collega’s opgeleid om dood en verderf te zaaien? Of juist veiligheid en vrede te brengen? Veel te grote begrippen voor een lieve jonge jongen zoals Moos nu is. Eigenlijk veel te grote begrippen voor mijzelf.

Zo’n vraag van Moos nodigt mij uit om met nieuwe ogen te kijken naar het werk dat ik en mijn collega’s doen. Wat bijvoorbeeld opvalt aan militaire kleding, is dat militairen zich graag verstoppen. Verstoppertje spelen is iets dat Moos nu graag doet en wat hij wel heel goed begrijpt. De spanning van het je ergens verschuilen en van het ontdekt worden door de ander. De ontlading van die spanning. Het rennen voor een buut vrij.

Als militair camoufleren we onszelf, gaan we op in het terrein, we verdwijnen in de kudde, vervagen naar de achtergrond om niet onnodig in conflict te raken en schade aan onszelf en anderen waar dat kan te beperken. Binnen de krijgsmacht is niemand belangrijker dan de groep.

Militairen krijgen van de Nederlandse burger de opdracht mee vrede en veiligheid te brengen op plekken waar zij zelf gevaar lopen. Vrede en veiligheid kunnen niet bestaan zonder ruimte te bieden aan andere denkbeelden, leefstijlen en overtuigingen. Voor die diversiteit zetten militairen zich overal in de wereld in. Het beschermen van de vrede, waar ook ter wereld, staat zelfs in Nederlandse grondwet. Uniek in de wereld. Geen ander land heeft dat. En dat maakt de Nederlands militair bijzonder. Daar wil ik, als Nederlands burger en als geestelijk verzorger, zuinig op zijn.

Ondanks dat militairen wegvallen tegen de achtergrond, onderdeel uitmaken van een groter geheel. Ondanks dat zij bereid zijn hun leven te geven voor idealen die henzelf overstijgen, hebben zij ook iets unieks. Iets dat hen maakt tot wie ze zijn. Ze zijn rijk aan verborgen talenten, kwaliteiten, mooie verhalen, dierbare herinneringen en opmerkelijke opvattingen. En dat mogen ze, gezien hun inzet voor vrede en ondanks het emotioneel zware werk, niet vergeten.

Om de jongens en meiden weer bij zichzelf te brengen, doe ik mijn werk als humanistisch raadsman in Noord-Irak. Ik bied militairen, die zijn uitgezonden voor de training van lokale strijders, momenten om tot zichzelf te komen. Zo kennen veel militairen in Irak, naast de gesprekken, de yogalessen en de wekelijkse bezinningsmomenten die ik verzorg.

Wat bijzonder aan de militair is, plaats ik op het altaar van mijn persoonlijke aanbidding. Ik kan veel leren van hun opofferingsbereidheid, moed en doorzettingsvermogen. Tijdens de yogalessen en tijdens de bezinning staat de individuele militair weer centraal. Komen de militairen zichzelf weer tegen. Met behulp van stilte, muziek, beeld en aandacht, betrek ik hen weer bij wie zij zijn, waar zij liefde voor voelen en waarvoor zij in hun eigen leven vechten willen. Ik wil in mijn werk de militair boven zichzelf en de eenheid uittillen, om zelfliefde een kans te geven. Want vrede brengen aan anderen, begint bij vrede in je eigen hart.