Toespraak

Herdenking: Wij kwamen veilig thuis

Het was een vreemde ervaring om weer te landen op Eindhoven. Ik had me vooraf veel de vraag gesteld hoe het zou zijn. Kijkend naar de wolken uit het vliegtuigraam, terwijl de zoete lucht van nieuw vliegtuiginterieur zich vermengde met de zure lucht van oude alcohol.

Wie zouden me komen ophalen? En, Hoe zou ik reageren? Eigenlijk wist ik niet goed wat mij daar in Eindhoven te wachten stond. Wel voelde ik dat het een belangrijk moment zou worden. Kriebels in mijn buik voor het moment van straks.

Eenmaal geland, dan zijn er die laatste momenten met elkaar. De warme omhelzingen. Lachende gezichten. Een ferme handdruk. Het bedanken voor de goede samenwerking. Een paar laatste haastige woorden van de commandant. De bagage nog even pakken. De deuren zwaaien open. En de warmte van een oude bekende wereld stroomt je tegemoet.

Je ziet eerst onbekende gezichten, maar uiteindelijk ook de gezichten van relaties, kinderen, collega’s en geliefden. En meteen is het duidelijk, veel dieper dan je eigen voorstellingsvermogen vertellen kan, dit heb ik gemist. Duidelijker wat dierbaar is in het leven wordt het niet, dan daar op dat moment.

Defensie beschermt wat ons dierbaar is. Dat gaat in sommige gevallen ook mis. Daarvoor komen we een aantal keer per jaar bij elkaar. Ook hier en nu, vandaag. Wij staan hier zij aan zij. Om te herdenken de jongens die wij na al die jaren nog bij ons terugdromen. Een gezamenlijke zoektocht naar het sluitstuk van de verhalen die voor ons open bleven. We herdenken Dave, Michel, Mark & Boy.

Wij kwamen allen dit jaar veilig thuis. Sommigen van ons pakken de draad snel weer op. Anderen lopen tegen lichte en overzichtelijke hobbels aan. En weer anderen raakten beschadigd door de periode van uitzending en inzet. Afgelopen weken hoorde ik jullie verhalen. Jullie namen me aan de hand en mee in jullie belevingswereld.

De meeste verhalen lopen goed af. En soms, ook vandaag, ontbreekt het ons, en ook mij, aan woorden om verhalen goed af te sluiten.

Hoewel wij met protocollen, ons aantreden hier, in ons uniform, met vlaggen en vaandels die werkelijkheid proberen te bezweren. Van ons gezicht een vuist maken, eer bewijzen, staan wij hier en kijken elkaar in de ogen.

We beseffen: “Wij zijn mens.” “Wij zijn kwetsbaar.” In die opdracht van Defensie om te beschermen wat dierbaar is, kunnen juist wij, militairen en thuisfront, datgene dat ons dierbaar is verliezen.

Een kind, een echtgenoot, een vader, een vriend, een uitmuntend collega, een geliefde, je vriendschap, je vertrouwen, je gezondheid, je verlangens, je gevoelens, je relatie of je levensvreugde. Wat van waarde is in het leven, staat in onze dagelijkse praktijk op het spel.

Zorg goed voor elkaar. Geef elkaar juist in dit Bataljon de liefde en warmte die jij wellicht zelf in je opvoeding en opleiding gemist hebt. Want er zal vroeg of laat een tijd komen dat we elkaar missen moeten. Alles van waarde heeft zorg nodig. Wij zijn mens. Wij zijn kwetsbaar.

Vergeet dat niet.

12 Infanteriebataljon heeft afgelopen maandag, als onderdeel van de jaarlijkse traditieweek, een herdenkingsplechtigheid uitgevoerd bij het monument Benteng. Hierbij is invulling gegeven aan de herdenking van Sgt1 Steensma, Sgt1 Meijers, Sgt Weijdt en Sgt van Geffen. Deze militairen zijn overleden terwijl zij werkzaam waren bij 12 infanteriebataljon.